بارگذاری...

Pixi.

قالب حرفه ای پیکسی اولین بار در ایران توسط گروه اتوماتیک در سایت راستچین از سایت مرجع خریداری شده و بصورت حرفه ای فارسی سازی شده است.

آدرس:تهران خیابان الوند شمالی نرسیده به بلوار حکیم
تلفن:02188950000
ایمیل: rtl.automatic@gmail.com

گزارش برنامه دارآباد

سرپرست: مریم معصومی

قرار ساعت ۶:۳۰ صبح، دارآباد، جلوی ایستگاه اتوبوس دارآباد (دومین ایستگاه خط دارآباد- تجریش) روز جمعه ۲۵/۱۱/۱۳۸۷

شرکت کنندگان: مریم معصومی، پوریا فروغی (جلودار)، حامد رستگار (عکاس)، رامین آشتیانی (راهنما)، محمد کرمی (عقبدار)، حسین قاجار، مهدی نوری، زینب بهرامی، ثمینه حق پرست، حسین حاجی زاده، محمد ابراهیمی پور، مجید عظیمی، حسین محمد پور (۱۳ نفر).

من در ساعت ۶:۲۵ در محل قرار حاضر شدم. بچه ها تا ساعت ۶:۵۰ رسیدند. پس از مطمئن شدن از نیامدن چند نفر از دوستان که ثبت نام کرده بودند و پوشیدن گترها، ساعت ۶:۵۵ به سمت قهوه خانه حرکت کردیم. در ساعت ۷:۱۵ به قهوه خانه رسیدیم. در این محل امکان استفاده از سرویس بهداشتی و برداشتن آب آشامیدنی وجود دارد. به افراد گفته شده بود که صبحانه را در منزل میل کنند، لذا در قهوه خانه فقط حدود ۵ دقیقه برای کم کردن لباس و برداشتن آب ماندیم. بعد از قهوه خانه در ابتدای مسیر، تابلوی زردرنگی نصب شده که جهت و مسیرهای مختلف برای صعود را نشان می داد. در گزارش ها چهار مسیر در منطقه دارآباد ذکر شده است که عبارتند از؛ یال شن سیاه، چشمه درازلش، باغچه خلیل و آبشار سوتک. مسیر چشمه درازلش و شن اسکی منطقه فراغ سینه برای فرود به خصوص در فصل برف بسیار مناسب است و با توجه به شیب زیادش اصلا برای صعود مناسب نیست. از همان ابتدای مسیر یک پاکوب با شیب ملایم ما را به سمت یال شن سیاه و مسیر چشمه یورد هدایت کرد. در ساعت حدود ۸:۳۰ گروه به مدت ۱۰ دقیقه استراحت کرد. در این محل هنوز برف در مسیر وجود نداشت. در ادامه ی مسیر برف به علت سرما و وزش باد روز گذشته یخ زده بود. با این حال نیازی به بستن یخ شکن نبود. در بین مسیر لوله آبی وجود دارد که در آن سوراخی (احتمالا توسط کوهنوردان) ایجاد شده و با برداشتن درپوش آن امکان برداشتن آب از این لوله هم وجود دارد. سپس به یک یال با شیب نسبتا زیاد رسیدیم. در طي نيم ساعت شيب تند يال را رد كرديم و ساعت ۹:۳۰ به سیم خاردارهای منطقه­ی نظامی روی یال اصلی منتهی به خط الرأس رسيديم. در کنار سیم خاردارها گروه حدود ۲۰ دقیقه به استراحت و عکس انداختن با قله­ی زیبای دماوند مشغول شدند. این سیم خاردارها علامت خوبی برای ادامه ی مسیر به سمت خط الرأس و قله است. البته بعد از طی مسافت کوتاهی سیم خاردارها کنده شده است. پایگاه امداد و نجات دارآباد در این محل و در ساختمان کوچکی قرار داشت. با عبور از این ساختمان، سیم خاردارها دوباره نمایان شد. جايي که سيم خاردارها تمام شده بود، شيب خيلي ملايم و تقریبا کفی شد. حدود ساعت ۱۱ قبل از دکل یا برج دیده بانی به مدت ۱۰ دقیقه استراحت کردیم و بعد روی خط الرأس به سمت قله حرکت کردیم. بعد از سیم خاردارها مسیر جهت شرق به غرب دارد. جان پناه دارآباد از روي خط الرأس ديده نمی شود و تا آخرين مانع را پشت سر نگذاريم، يعني تقريبا تا ۵۰ متري جان پناه نمي‌توان جان پناه را دید، اما کمی جلوتر از جان پناه پرچمی نصب شده که رسیدن به قله دارآباد را نوید می دهد. در ساعت ۱۲:۳۰ به قله ی دارآباد رسیدیم. ارتفاع قله دارآباد ۳۱۶۰ متر است. این قله از غرب مشرف به تیغه دارآباد، قلل توچال و کلکچال و از شرق مشرف به قله ی زیبای دماوند و قلل کلون بستک، سرکچال و غیره است. بعد از استراحت ۳۰ دقیقه ای روی قله و انداختن عکس، حدود ساعت ۱ گروه آماده برگشت شد. مسیر مناسب برای برگشت از قله دارآباد به خصوص در فصل برف، بازگشت از روی یک یال فرعی ماقبل یال اصلی (که برای صعود استفاده شده بود) است. این یال ما را به منطقه شن اسکی فراغ سینه هدایت کرد. این مسیر به خصوص در ارتفاع بالاتر پوشیده از برف و زیبا بود. با توجه به اینکه صبح زود حرکت کرده بودیم و فرصت زیادی تا تاریک شدن هوا داشتیم و با توجه به تقاضای بچه های گروه، چند دقیقه ای از مسیر برگشت به برف بازی گذشت. یکی از جاذبه های این مسیر، منطقه با صفایی دارای آب و درختان در انتهای یال فرعی است که محل مناسبی برای صرف نهار بود. در ساعت ۳ به این نقطه رسیدیم و تا ساعت ۳:۴۵ به صرف نهار و استراحت اختصاص داده شد. ساعت ۴:۵۰ به قهوه خانه رسیدیم. بعد از نماز و استراحت، جلسه انتقاد و پیشنهاد در ساعت ۵:۳۰ برگزار شد. یکی از نکات مهمی که بچه ها متذکر شدند، زود بودن ساعت قرار بود. با توجه به دسترسی مشکل به محله دارآباد با وسایل نقلیه عمومی، بهتر بود که ساعت قرار به ۷ صبح منتقل شود. البته در این صورت باید همنوردان عزیز دقت بیشتری برای به موقع رسیدن به عمل آورند، زیرا در غیر اینصورت از زمان بندی ذکر شده عقب مانده و در انتها ممکن است به تاریکی هوا و مشکلات متعاقب آن برخورد کنند. یکی از نکاتی که صعود ما به قله دارآباد را خاطره انگیز کرد، داشتن زمان کافی در برگشت بود که باعث شد سرپرست آزادی عمل بیشتری داشته باشد و آن را به گروه منتقل کند. در پایان باید از کسانی که در اجرای برنامه و سرپرستی گروه همکاری کردند تشکر کنم، که بدون کمک آن ها این صعود ممکن نبود.