بارگذاری...

Pixi.

قالب حرفه ای پیکسی اولین بار در ایران توسط گروه اتوماتیک در سایت راستچین از سایت مرجع خریداری شده و بصورت حرفه ای فارسی سازی شده است.

آدرس:تهران خیابان الوند شمالی نرسیده به بلوار حکیم
تلفن:02188950000
ایمیل: rtl.automatic@gmail.com

گزارش برنامه پیمایش خط الراس دوبرار

بخش نخست: اطلاعات کلی برنامه

عنوان برنامه: پیمایش خط الراس دوبرار نوع برنامه: کوهنوردی
سطح برنامه: سنگین+ سطح فنی برنامه: غیرفنی
منطقه‌ی برنامه: مرز استان تهران و مازندران بلندی بالاترین محل در برنامه: ۴۰۸۵ متر
تاریخ برنامه: ۱۲ تا ۱۴ تیر ماه ۱۳۹۸ شمار روز برنامه: ۳ روزه
مکان آغاز برنامه: پل مرغی کنار جاده هراز ساعت آغاز برنامه: ساعت ۲۰:۳۰ روز سه شنبه
سرپرست: پرهیزکار رایانامه: Parhizkar9@gmail.com
مسیریاب: صادقی حریری پشتیبانی: سیدامیررضا احمدی
گزارش نویس: فروتن – پرهیزکار اموال گروهی: سجاد اسدی
مسئول امداد: صادقی حریری
تعداد شرکت‌کنندگان: ۴
اسامی شرکت کنندگان: احسان صادقی حریری، حامد فروتن، سجاد اسدی، محمدجواد پرهیزکار

بخش سوم : ترابری

نحوه دسترسی به منطقه
استفاده از ماشین های آمل یا ماشین های سواری در ترمینال شرق. محل شروع پیمایش در کنار جاده هراز می باشد. ما با استفاده از یک آژانس با هزینه ۱۱۰ هزار تومان از ترمینال شرق تا پای صعود رفتیم. هزینه بازگشت از روستای کهنک تا جاده فیروزکوه برابر ۴۰ هزار تومان و هزینه ماشین شخصی از جاده فیروزکوه تا تهران نیز برابر ۸۰ هزار تومان می باشد. 

 

بخش سوم: کلیات برنامه

مدت‌زمان پیمایش شده: روز اول: ۱۴ ساعت

روز دوم: ۱۰ ساعت

روز سوم: ۱۸ ساعت

نوع مسیر: خط الراسی- تیغه ای- گرده ای
مشخصات مسیر: شمار و محل چشمه‌های موجود در مسیر: ندارد
نوع شبمانی: چادر گنجایش محل شبمانی (فرد): یک چادر
وضعیت آب‌وهوا:   آفتابی وضعیت دمای هوا:   گرم
بخش چهارم: مشخصات تکمیلی
موقعیت گیتایی (جغرافیایی): خط الراس دوبرار یا ماز در رشته کوه البرز شرقی واقع است. در جنوب این خط الراس شهر دماوند و در شمال آن روستاهای لاسم و وزنا قرار دارند. وجه تمایز خط الراس دوبرار نسبت به دیگر خط الراس ها، دید بر روی دماوند زیبا در اکثریت مسیر پیمایش است.

خط الراس پرفراز و یکنواخت دوبراردارای حداقل ۲۶ قله نامگذاری شده می‌باشد که ۸ مورد از آنها بیش از ۴۰۰۰ متر ارتفاع دارندکه همچون دیواری در بین دو جاده هراز و فیروز کوه قرار داشته و جزء یکی از شاخص ترین برنامه های خط الراسی و کوهنوردی کشور محسوب میشود. خط الرأس ۷۵ کیلومتری دوبرار از غرب به شرق پایین تر از گردنه امام زاده هاشم و منطقه پلور مازندران آغاز شده و تا روستای هرانده در منطقه فیروز کوه ادامه خواهد داشت.

پوشش گیاهی: ابتدای مسیر قبل از سوار شدن روی خظ الراس بوته های نسبتا متراکم تیغ دار زیاد است
گوناگونی جانوری: اسب وحشی، کبک و جوجه هایش، سوراخ های متعدد روی زمین که احتمالا مربوط به موش کور بود مشاهد شد
وجه‌تسمیه‌ی نام قله:  خط الراس دوبرار به نام قلل دوبرار در میانه های خط الراس است. قلل دوبرار شرقی و غربی مانند دو قله دوقلو در کنار یکدیگر قرار گرفته اند. دوبرار در زبان محلی به نام دو برادر می باشد که وجه تسمیه نام قله نیز می باشد.
فصل‌های صعود و بهترین فصل صعود: این برنامه در تمامی فصل ها قابل اجراست. مهمترین چالش آن شاید تامین آب برنامه باشد.
نکات آموزش داده‌شده در برنامه:
آنتن دهی گوشی: آنتن دهی در بخش هایی از مسیر موجود است
محل‌های مناسب برای شبمانی: روی خط الراس مکان های مناسب شبمانی زیاد است. البته در مناطق تیغه ای پیدا کردن جای مناسب سخت است.
چهارخانه‌ی زمان‌بندی:
روز اول
کیلومتر ارتفاع زمان مکان
۰ ۲۵۷۱ ۵:۱۸ کانکس­های موجود در پل مرغی
۳ ۳۴۳۴ ۸:۰۱ قله بزمچال
۶٫۷۱ ۳۴۱۰ ۹:۲۷ قله میانرود
۷٫۱۶ ۳۳۴۵ ۹:۵۴ گوسفند سرا
۹٫۹۷ ۳۶۱۲ ۱۱:۱۷ قله چنگیزچال۲
۱۲٫۳۸ ۳۶۳۰ ۱۳:۰۵ قله چنگیزچال۱
۱۴٫۸۷ ۳۷۴۰ ۱۵:۱۹ قله پروانه۲
۱۵٫۵ ۳۷۵۵ ۱۵:۵۳ قله پروانه۱
۱۸٫۳۸ ۴۰۱۳ ۱۸:۳۸ قله انگمار۴
۱۸٫۶۷ ۴۰۰۸ ۱۸:۴۹ قله انگمار ۳
۱۹٫۱ ۳۹۲۶ ۱۹:۰۷ شبمانی اول
۱۹٫۱   ۱۳:۵۰ ساعت مجموع
روز دوم
کیلومتر ارتفاع زمان مکان
۰ ۳۹۲۶ ۶:۲۳ محل چادر
۲٫۲۲ ۳۹۸۴ ۸:۱۴ فرود دست به سنگ
۴٫۲۳ ۴۰۸۵ ۹:۴۱ قله دوبرار غربی
۵٫۲۲ ۴۰۸۴ ۱۰:۲۸ قله دوبرار شرقی
۸٫۲۰ ۳۸۵۶ ۱۲:۴۶ گردنه کفی گوسفندسرا(رخش)
۹٫۲۷ ۴۰۶۳ ۱۳:۴۷ قله سوزچال
۱۲ ۳۸۹۶ ۱۵:۰۰ محل شبمانی دوم
۱۲   ۹:۲۳ ساعت مجموع
روز سوم
کیلومتر ارتفاع زمان مکان
۰ ۳۸۹۶ ۶:۰۰ محل شبمانی دوم
۰٫۳ ۳۸۳۲ ۶:۱۵ ابتدای تیغه­های قره داغ
۴٫۲۲ ۳۹۶۴ ۹:۴۸ قله قره داغ
۵٫۳۷ ۳۹۱۰ ۱۱:۰۳ قله شاه­ورس
۵٫۹۳ ۳۸۲۳ ۱۱:۵۹ پایان تیغه های قره داغ
۸٫۳۲ ۳۸۲۷ ۱۳:۱۶ قله سامان
۱۰٫۲۵ ۳۷۹۰ ۱۳:۵۴ قله کلکشون
۱۰٫۳۴ ۳۷۷۰ ۱۴:۱۴ آغاز تیغه­های اسب گیرون
۱۱٫۶۹ ۳۶۷۰ ۱۵:۴۹ پایان تیغه­های اسب گیرون
۱۵٫۱۸ ۳۷۰۹ ۱۷:۱۸ قله اسب­گیرون
۱۶٫۱۲ ۳۵۸۲ ۱۷:۳۷ ناهار
۱۷٫۰۵ ۳۶۱۲ ۱۹:۰۳ قله کلاهون
۲۸٫۰۱ ۲۱۶۰ ۲۴:۰۰ روستای کهنک
۲۸٫۰۱   ۱۸ ساعت مجموع
 

 

 

 

 

 

 

 

 

پیمایش خط الراس دوبرار به عنوان یکی از برنامه های شاخص کوهنوردی خط الراسی، در تقویم نیمسال اول ۱۳۹۸ قرار گرفت. از آنجایی که این برنامه شرایط خاص خود را داشت نیازمند آمادگی اعضا و شناخت کامل افراد پیش از برنامه بود. از این رو ابتدای امر فایل توجیهی اولیه جهت آگاهی اعضا از شرایط برنامه آماده شده و پیش ثبت نام آغاز شد[۱]. با توجه به اینکه این برنامه تنها در بازه محدودی از سال قابلیت اجرا دارد، بایستی تیم پیش از آن مرزهای آمادگی را رد کند. برای انتخاب تیم نهایی ، چهار پیش برنامه اجرا شد تا نهایتا سه نفر برای شرکت در این برنامه غیر از سرپرست، انتخاب شوند.

پیش برنامه های اجرا شده به شرح زیر می باشند:

  • پیمایش خط الراس چین کلاغ به پلنگچال

عداد اعضای تیم:۹نفر
شروع پیمایش: ۵:۴۵ صبح شهرک مخابرات
پایان پیمایش: ۲۳:۱۰ شب درکه
مسافت پیموده شده: ۲۰ کیلومتر
قلل صعود شده: چین کلاغ، دوگانه دوشاخ،سیاه سنگ و قله فرعی پلنگ‌چال( هر قله دوبار در مسیر صعود و فرود)
نکات مهم برنامه:
۱- صعود کاملا خط الراسی
۲- دست‌به‌سنگ شدن اعضا در صعود و فرود
۳- برفکوبی در مسیر که با توجه به گرم شدن هوا گاه اعضا تا کمر در برف فرو می‌رفتند که انرژی و زمان زیادی از تیم گرفت.
۵- تجربه پیمایش شبانه اعضا
۶- سرسره بازی:)
۷-چای آتیشی روی خط‌الراس
۸- شام در کافه ای در درکه

  • صعود کلکچال از دارآباد(یال رحمان آباد)

تعداد اعضای تیم:۱۴ نفر
سطح برنامه: متوسط
شروع پیمایش: ۶ صبح محله رحمان آباد
پایان پیمایش: ۱۸ بعدازظهر پارک جمشیدیه
مسافت پیموده شده: ۱۴ کیلومتر
نکات مهم برنامه:
۱- تمرین صعود سرعتی و پرفشار
۲-صعود نزدیک به ۸۰۰ متر در دو ساعت با احتساب زمان صبحانه
۳- برفکوبی در بخشی از مسیر
۴- سرسره وبرف بازی:)

  • پیمایش تیغه های دارآباد تا کلکچال

تعداد اعضای تیم: ۶ نفر
سطح برنامه:متوسط+
شروع پیمایش:۶ صبح پارکینگ دارآباد
پایان پیمایش: ۲۰:۴۰ پارکینگ جمشیدیه
مسافت پیموده شده: ۱۹ کیلومتر
نکات مهم برنامه:
۱- شاید مهمترین دستاورد این برنامه تمرین روی بند لارکرور و صعود خط‌الرأسی مسیر سوزنی های آن باشد.
۲- صعود خط الراسی تیغه های دارآباد
۳- نوشیدن دمنوش آویشن کوهی چیده شده در دشت بسیار زیبای پیازچال

به گزارش برنامه مربوطه رجوع شود

  • پیمایش خط الراس چین کلاغ تا دارآباد

تعداد اعضای تیم: ۷ نفر
سطح برنامه:سنگین
شروع پیمایش: ۴:۵۰صبح پنجشنبه شهرک مخابرات
پایان پیمایش: ۱۶:۵۲ عصر جمعه پارکینگ دارآباد
مسافت پیموده شده: تقریبا ۳۳ کیلومتر
افزایش ارتفاع روز اول: حداقل ۲۷۰۰ متر
افزایش ارتفاع روز دوم: حداقل ۵۰۰ متر
نکات مهم برنامه:
۱-  تمرین صعود پرفشار در بخشی از برنامه
۲- فرود دست به سنگ بند لارکرور که از صعود آن سخت تر بود.
۳- پیمایش خط الراسی تیغه های دارآباد از آنجایی که در انتهای برنامه قرار داشته و با کوله سنگین نیز انجام شد اعضا را از نظر خستگی جسمی و آمادگی ذهنی به چالش کشید.
۴- تامین آب مایحتاج روز دوم برنامه از آب کردن برف روی قله توچال
۵- تمرین گذر تراورسی از برفچال‌ها

و اما گزارش برنامه پیمایش خط الراس دوبرار:

راس ساعت ۱۸:۳۰ روز سه شنبه ۱۱ تیر ماه ۱۳۹۸ در محل ترمینال شرق قرار می گذاریم تا به محل برنامه برویم. یکی از دوستان با نیم ساعت تاخیر می رسد و هرچه دنبال ماشین های آمل می گردیم خبری نیست که نیست! نهایتا با یک ماشین شخصی به محل می رویم و مقارن با غروب آفتاب به پل مرغی در جاده هراز بعد از امامزاده هاشم می رسیم. در گزارش برنامه ها از حضور کانکسی در محل مطلع هستیم. سگ های نگهبان منطقه به استقبال ما می آیند و در ادامه

نگهبان با چراغ قوه از کانکس بیرون آمده و از هویت ما می پرسد و پس از شنیدن لفظ کوهنورد بلافاصله ما را به کانکس مبله شده ای هدایت می کند. پس از مقداری خوش و بش مشخص می شود که اهل قره چمن استان آذربایجان شرقی است. گویا در این محل قرار است تا کارخانه آب معدنی تاسیس گردد. یک معدن متروکه نیز انتهای دره است.

شب سه شنبه را در یک کانکس مفروش دارای میز توالت و میز تحریر به سر بردیم و شروعی لاکچری برای برنامه ای خشن و سخت داشتیم. صبح روز چهارشنبه راس ساعت ۴ صبح بیدار شده و پس از صرف صبحانه به سمت خط الراس حرکت کردیم. مسیرهای مختلفی برای سوار شدن روی خط الراس وجود دارد. از محلی که ما وارد خط الراس شدیم مقداری با قله بزمچال فاصله داشتیم. از این رو کوله ها را روی خط الراس گذاشته و به سمت قله بزمچال رفتیم تا اولین قله خط الراس را صعود کنیم. با ادامه خط الراس به سمت قله میانرود، پیش از این قله گردنه ای است که گوسفندسرای مسطح و سرسبزی است. دو چوپان افغانستانی در حال چرای دام های خود بودند. از قله نور و لاسم نیز عبور کردیم. از آنجایی که ارتفاع این قله ها پایین بوده و قله های پهنی محسوب می شوند وقت چندانی برای شناسایی دقیق آنها نگذاشتیم. خط الراس تا نزدیکی قلل چنگیزچال پهن و مسطح است. پیش از قله چنگیزچال۳ یال سنگی و دست به سنگ سبکی وجود دارد. مسیر خود را به سمت چنگیزچال های بعدی ادامه می دهیم و از چنگیزچال۲ عبور کرده و عکس یادگاری بعدی را روی چنگیزچال۱ می اندازیم. دوگانه پروانه، قله های بعدی می باشند. پیش از قله پروانه۲ مقداری از یال سنگی می باشد. پس از صعود قله پروانه۲ به سمت برفچالی که نظر ما را جلب کرده است حرکت می کنیم. با توجه به حضور برف زیاد در منطقه و گرمای هوا، برفآب مانند یک چشمه در حال جریان است. به پیشنهاد یکی از دوستان ظروف خالی خود را پر می کنیم تا شامگاه همان روز مجبور به آب کردن برف در انگمارها نشویم. پیش از رسیدن به قلل انگمار لازم است تا مقداری مسیر تیغه ای و دست به سنگ را رد کنیم که چالش خاصی برای تیم ایجاد نمی کند. پس از صعود قلل انگمار۴ و انگمار۳ در پای قله انگمار۲ کنار برفچال کمپ شبمانی خود را برپا میکنیم. محل نصب چادر مقداری دارای شیب است که ناگزیر با آن کنار می آییم. چادر را برپا کرده و متوجه می شویم که زیپ چادرها مشکل دارند. از سوی دیگر باد منطقه شدیدتر شده و نشانگر شبی نه چندان آرام است. با توجه به اینکه طبق برنامه فردا پیمایش سنگینی پیش رو داریم هر نفر مقدار ذخایر آب خود را تا حداقل ۳ لیتر شارژ می نماید. برای تامین آب از دست رفته از بدن سوپ و چایی درست میکنیم. برخلاف انتظار ما برفچال زیر انگمار۲ همانند برفچال زیر پروانه ۲ برفآب روان دارد و این یعنی مقادیر زیادی آب را بی جهت با خود حمل کرده ایم. البته ریسک صورت گرفته چندان بی منطق نیست چرا که آب کردن برف به مراتب طولانی تر از جوشاندن برفآب بوده و کثیف تر نیز می باشد. باد منطقه همان طور که اشاره شد در شب اول زیاد بوده و تعدادی از اعضا خواب راحتی ندارند و از سوی دیگر باز بودن درب چادر باعث می شود تا باد بیشتر مزاحمت ایجاد کند. یکی از زیباترین صحنه های برنامه تماشای قله دماوند هنگام غروب آفتاب در این منطقه می باشد. صبح زود از خواب برخاسته و پس از صرف صبحانه و نرمش به سمت بقیه خط الراس روانه می شویم. بعد از قله انگمار۱ مسیر فرود دست به سنگ نسبتا چغری وجود دارد که مسیر تراورس آن از یخچال شمالی انگمار می باشد که بسیار خطرناک است. البته مسیری نیز به صورت تراورسی از سمت جنوب آن در ترک ریخته شده موجود است ولی این مسیر تراورسی به دلیل عدم اطمینان از آن انتخاب نمی شود. لذا تیم با احتیاط و مکث فراوان نسبت به فرود از این دست به سنگ اقدام می کند. با گذر از منطقه انگمارها، دریاچه تار و دریاچه هویر کم کم دیده می شوند. قله زرین کوه نیز در خط الراس روبرویی مشهود است. قلل دوبرار آخرین قله های بالای ۴۰۰۰ متر خط الراس دوبرار هستند که صعود می شوند. قله دوبرار شرقی تنها قله خط الراس است که تابلو دارد. پس از فرود از قله دوبرار شرقی وارد منطقه ای سنگی و تیغه ای می شویم که افزایش و کاهش ارتفاع زیادی تا رسیدن به قله بعدی که سوزچال است را به اعضای تیم وارد می کند. تیم با سرعتی پایین تر از روز پیش حرکت می کند و به وضوح خسته تر از دیروز است که یکی از دلایل آن می تواند خستگی باقی مانده در تن اعضا از برنامه دیروز به خاطر خواب نامناسب شب پیش باشد. به هر روی نزدیکی های ظهر پیش از صعود سوزچال ورود به منطقه قره داغ از برنامه خارج می شود و تصمیم بر شبمانی در ابتدای تیغه ها گرفته می شود تا تیم با توان مضاعف وارد این منطقه شود. قله سوزچال را صعود می کنیم که واقعا باد آن سوز خاصی دارد و وجه تسمیه مناسبی برای قله می باشد. قلل رخش در ادامه صعود می شوند که بیشتر شباهت به تپه های مسطحی دارند. نهایتا در دشتی پیش از تیغه های قره داغ نزدیکی های ساعت ۱۵ بعدازظهر کمپ شبمانی برپا می شود. تیمی چند نفره تشکیل یافته از اعضایی میانسال در حال ورود به منطقه قره داغ هستند. یکی از اعضای تیم ما جلوتر رفته و با آنها صحبت می کند ولی گویا عزم خود را برای گذر از تیغه ها جزم کرده اند. شواهد و قرائن نشانگر این است که ورود به قره داغ ها در این ساعت بدون شک پیش از غروب آفتاب پایان نخواهد یافت و پیمایش شبانه تیغه ها آن هم در انتهای ماه قمری که مهتاب در آسمان نیست اصلا منطقی به نظر نمی رسد. از سوی دیگر عدم اطلاع از وجود مکان مناسب شبمانی  و برفچال، ریسک این کار دوچندان می کند.لازم است اینجا ذکر شود که پیمایش سه روزه خط الراس دوبرار منطقی نیست و طبق مشاهدات و تجربیات نگارنده متن، بهترین حالت برگزاری آن چهار روزه می باشد. مهمترین دلیل آن نیز وجود تیغه های قره داغ در میانه مسیر است. به طوری که زمان ورود به تیغه ها باید به گونه ای باشد که تیم تازه نفس باشد چرا که هرگونه خطا در تیغه ها ممکن است جبران ناپذیر باشد و بهترین حالت آن آغاز تیغه ها هنگام صبح می باشد. به هر صورت مجبور می شویم تا ساعت ۱۵ دقیقا قبل از تیغه ها کمپ بزنیم. به نظر می رسد وقت زیادی داریم. با توجه به وجود برفآب جاری در محل، از آب کردن برف راحت می شویم. همانند شب پیشین مقدار زیادی سوپ و چایی می خوریم و هر شخص حداقل سه لیتر برفآب جوشانده شده برای فردا آماده می کند. لازم به ذکر است با توجه به حجم بالای برفآب مورد نیاز اعضاء چینش یک سیستم بهینه برای جوشاندن و در ادامه خنک کردن برفآب از اهمیت زیادی برخوردار است. با توجه به اینکه استراحت خوبی داشته ایم راس ساعت ۴ صبح بیدار شده و شروع به خوردن صبحانه خود می کنیم تا روز سوم را آغاز کنیم. همزمان با طلوع آفتاب وارد منطقه قره داغ می شویم. با توجه به گذر صبحگاهی از تیغه ها، آفتاب از روبرو می تابد. اگرچه این موضع چندان مهم نمی باشد ولی  این امر گاه باعث اختلال دید گردیده و نیاز است تا مورد توجه قرار گیرد. مسیر دست به سنگ های منطقه تا قله کمرپشت چندان جدی نبوده و تیم به آسانی از این منطقه گذر می کند. یکی از دلایل مهمی که روز قبل وارد منطقه قره داغ نشدیم عدم اطمینان از مکان مناسب برای شبمانی بود. از این رو چشممان ناخودآگاه به دنبال این مکان ها می گردد. در طول تیغه ها چند نقطه مناسب برای چادر وجود دارد و عموما فضا برای یک چادر دو یا سه نفره بیشتر فراهم نیست. یکی از مشکلات اساسی شبمانی در میان تیغه ها نبود برفچال مناسب است. در نتیجه تصمیم روز قبلمان با درنظر گرفتن خستگی تیم و نبود مکان مناسب برای شبمانی در تیغه ها، منطقی به نظر می رسد. در گزارش برنامه های قبلی عمدتا افراد شرگت کننده از تراورس مکانی از تیغه ها خبر داده بودند که نهایتا منجر به بازگشت به خط الراس با مشقت فراوان گردیده بودند و توصیه عموم مبنی بر عبور خط الراسی از تیغه ها بود. گاه پاکوب هایی در کنار تیغه ها دیده می شد که ما را برای تراورس تیغه ها وسوسه می کرد. می توان گفت با در نظر گرفتن یک اصل مهم امکان تراورس تیغه ها وجود دارد. در غیر اینصورت ممکن است تیم با شرایط خطرناکی مواجه گردد. تراورس تیغه ها تنها زمانی جایز است که از مسیر تراورس اطمینان کافی به عمل آید. بدین صورت که انتهای مسیر(جایی که مسیر تراورس دوباره دقیقا به تیغه ها متصل می شود) کاملا مشخص باشد و علاوه بر آن نمای کلی از کل مسیر تراورس نیز در دیدرس باشد. به هر صورتی با توجه به تمرین های صورت گرفته در پیش برنامه ها بدون چالش خاصی از تیغه ها عبور می کنیم. در قسمت پایانی تیغه ها قله شاه ورس قرار دارد. زیبایی این قله از آن جهت است که برای صعود آن بایستی از تیغه ها فرود آیید. در ادامه مسیر مشخصی برای صعود دیده نمی شود. ولی با حرکت به سمت جلو کم کم می توان مسیری برای صعود خواند و نهایتا در نوک قله آرام گرفت. زیبایی تیغه ها در کلام نمی گنجد. درگیری با تیغه های سنگی و ریزشی که مدام اعضا را به چالش می کشد تا برای گذر از آن از تمام توانایی های خود استفاده کنند حقیقتا زیبا و روح افزاست و شاید کمتر جایی به توان این حجم از طبیعت وحشی ولی زیبای کوهستان را یکجا در آغوش گرفت.  پس از پایان تیغه های قره داغ به سمت قله سامان و در ادامه قله کل کشون می رویم که صعود آنها چالشی نداشته و تنها پیمایشی آسان است. مکانی که برای شبمانی روز دوم پیش بینی شده بود دشتی بعد از قره داغ و پیش از قله سامان بود که هنگام ظهر از آن منطقه عبور می کنیم.پس از صعود کل کشون کم کم نمای تیغه هایی جدید از دوردست دیده می شود. درگیری با این تیغه ها تیم را تا حدی غافلگیر می کند. چرا که به نظر می رسد این تیغه ها سخت تر و جدی تر از کلیات قره داغ هستند. شاید یکی از دلایل این امر نبود آمادگی ذهنی اعضا جهت رویارویی با تیغه هایی با جدیت قره داغ باشد. این تیغه ها در دو بخش و در مجموع نزدیک دو ساعت تیم را درگیر خود می کند. تیغه دوم که مقداری قبل از قله اسب گیرون قرار دارد را می توان از نیمه های مسیر تراورس کرد و عبور از تیغه های آن با توجه به خستگی اعضا چندان توصیه نمی شود! پیش از قله اسب گیرون در ارتفاعی نزدیک قله در میانه های دشتی، دریاچه ای تشکیلی یافته از برفآب ها مشاهده می گردد که حقیقتا از زیبایی های بکر منطقه است. یکی از نکات جالب برنامه مشاهده تعدادی اسب در رنگ های مختلف پیش از قله اسب گیرون است که هنگام گذر اعضا بدون هیچگونه حرکتی به تماشای اعضا می ایستند گویی به تماشای ما آمده اند یا از حضور ما در منطقه متعجب اند. با توجه به نبودن آبادی نزدیکی در منطقه و یا گوسفندسرای و یا هر چیزی که به توان این اسب ها را به آن مکان آلوده از انسان نسبت داد نتیجه می شود که این اسب ها از نوع وحشی آن می باشند. پس از صعود قله اسب گیرون، خط الراس را ادامه می دهیم تا آخرین قله مدنظر خود را نیز صعود کنیم. با توجه به اینکه هنوز پیمایش زیادی تا پایان برنامه داریم و تیم به طور قطع بخشی از پیمایش خود را در میانه های شب خواهد گذراند تصمیم به صرف نهار در مکانی مناسب می گیریم. پیش از گردنه منتهی به قله کلاهون هر آنچه در کوله های خود داریم را خالصانه در طبق اخلاص گذاشته و طعامی متشکل از تمامی محتویات قابل خوردن در یک وعده اصلی را در قالب غذایی واحد طبخ می کنیم. این غذا تشکیل یافته از تن ماهی+لوبیا+تخم مرغ+کره+روغن زیتون+قره قروت+لیمو ترش و هر آنچه از یاد نگارنده برفت، می باشد. پس از تجدید قوا به سمت گردنه چوپانان حرکت می کنیم تا از مکانی نشان شده از قبل از خط الراس خارج شویم. شایان ذکر است خط الراس دوبرار یال مناسبی برای خروج در این منطقه نداردو اکثر آنها ریزشی و سنگی در عین حال پرشیب می باشند. از این رو تصمیم میگیریم تا حد امکان روی خط الراس ارتفاع خود را کم کنیم تا فرود نسبتا آسان تری پیش رو داشته باشیم.هنگامه غروب آفتاب به گردنه چوپانان می رسیم و از مسیری که قبلا آماده شده است به سمت دره ای سرازیر می شویم که پس از مقداری پیمایش با پرتگاه خطرناکی روبرو می شویم و تصمیم به بازگشت و اجرای پلن بی میگیریم و از مسیر بعدی که توسط احسان آماده شده است فرود می آییم. هدف ما پیدا کردن جاده خاکی منتهی به روستا کهنک است که بالاخره آن را می یابیم. یک از بچه ها که علی رغم تذکرات متعدد مصرف آب خود را مدیریت نکرده است به شدت تشنه است و با شنیدن صدای آب دست و پا زنان به سمت آب می رود ولی آب رودخانه کثیف و غیرقابل شرباست. به هرنحوی با کمک دوستان و تبادل بطری های نصف و نیمه برفآب تیم به نزدیکی های روستا می رسد که صدای شلیک گلوله ای را می شنود که باعث ترس و اضطراب بین اعضا نمی شود. چرا که دلیلی ندارد کسی به سمت ما آتش بگشاید. به فرود خود ادامه می دهیم تا ورودی روستا با چند مرد که یکی مسلح است روبرو می شویم. گویا تیم را با گروه راهزنان اشتباه گرفته اند و نگرانی از سوی گلوله رها شده چندان دور از ذهن نباید می بود. با یک سواری صحبت می کنیم تا ما را به کنار جاده فیروزکوه ببرد تا با ماشین های گذری خود را به تهران برسانیم. کنار جاده در یک رستوران توقف کرده و دیزی مشدی بر بدن می زنیم و سپس به خانه های خود در تهران باز می گردیم.

در این برنامه اکثریت نقاط مناسب جهت شبمانی روی خط الراس ثبت گردید.

تصویر۱- پل مرغی کنار جاده هراز- محل شبمانی در پای صعود

تصویر۲- قله بزمچال- ابتدای مسیر روز اول

تصویر۳- رو به دماوند- ابتدای خط الراس بعد از قله بزمچال

تصویر۴- یال سنگی قبل از قله چنگیزچال۳

تصویر۵- نمای قله چنگیزچال۱ از خط الراس

تصویر۶- تیغه های قبل از انگمار ۳ و۴

تصویر۷- فرود دست به سنگ خطرناک بین انگمارها و قلل دوبرار- راه دیگر تراورس یخچال شمالی انگمار است که خطرناک تر است. مسیر دیگری به صورت تراورسی از جنوب آن نیز وجود دارد.

تصویر۸- فرود دست به سنگ با آدرس عکس پیشین

تصویر۹- نمای قله دماوند بعد از قله انگمار۱

تصویر۱۰- نمای قله زرین کوه و دریاچه تار از قله دوبرار غربی

تصویر۱۱- نمای قله زرین کوه و دریاچه های تار و وهویر از روی قله دوبرار شرقی

تصویر۱۲- قله دماوند و روستای لاسم در مسیر دوبرار شرقی

تصویر۱۳- نمای دماوند در کنار قلل دوبرار پس از گذر از آنها

تصویر۱۴- نمای تیغه های بعد از دوبرار و قله سوزچال از روی دوبرار شرقی-تیغه های قره داغ نیز در پشت مشخص است

تصویر۱۵- قله سوزچال- حقیقتا همراه با سوز

تصویر۱۶- نمای قله دماوند از محل شبمانی روز دوم هنگام غروب- هلال ماه نیز در گوشه تصویر مشخص است

تصویر۱۷- نمای دماوند از ابندای تیغه های قره داغ- سحرگاه روز سوم

تصویر۱۸- نمایی از تیغه های قره داغ

تصویر۱۹- تیغه های قره داغ

تصویر ۲۰- تیغه های قره داغ

تصویر۲۱- در حال عبور از تیغه های قره داغ

تصویر۲۲- تیغه های قره داغ

تصویر ۲۳- تیغه های قره داغ

تصویر ۲۴- بر فراز قله قره داغ همراه با طعم خوش پرچم سبز اهل بیت😊

تصویر ۲۵- نمای قله شاه ورس در انتهای تیغه های قره داغ

تصویر ۲۶-نمای ادامه خط الراس و پایان تیغه ها از قله شاه ورس

تصویر ۲۷- نمای قله شاه ورس پس از عبور از آن

تصویر ۲۸- نمای تیغه ها قره داغ پس از عبور از آنها و دماوندی که کم کم محو می شود

تصویر ۲۹- تیغه های بعد قله کل کشون و پیش از قله اسب گیرون

تصویر ۳۰- خط الراس حایل بین سبزی و خشکی- بعد از قله کلاهون خط الراس چند دسته می شود و باید به سمت راست حرکت کرد تا از یکی از یال ها مسیری برای فرود خواند

تصویر ۳۱- قله کلاهون- آخرین قله ای که صعود می کنیم

تصویر ۳۲- دیزی در جاده فیروزکوه پس از پایان برنامه

تصویر ۳۳-نقشه مسیر پیمایش روز اول

تصویر ۳۴- نقشه مسیر روز دوم و سوم